Antoni Michalik
Biografia
Urodził się 13 czerwca 1903 roku w Świętochłowicach. W wieku 7 lat rozpoczął naukę w niemieckiej szkole podstawowej.
W 1917 roku podjął pracę w Hucie Donnersmarcka w Zabrzu, a następnie przeniósł się do Warsztatów Tramwajowych w Gliwicach. W tym samym roku został członkiem Polskiej Organizacji Zawodowej Wzajemna Pomoc. W 1922 znalazł stałą pracę w Poczcie Polskiej i pracował tam aż do 1939 roku.
Podczas III powstania śląskiego wstąpił w szeregi IV baonu 2 Pułku Kadry Zabrskiej pod dowództwem Edmunda Kabicza. Na początku lipca 1921 wcielono go do 9 Pułku Piechoty Legionów w Zamościu. Pod koniec października tego roku zwolniony do rezerwy. W 1924 powołany został do 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Tarnopolu. Do domu wrócił we wrześniu 1925 w stopniu plutonowego.
1 września 1939 roku wraz z Urzędem Pocztowym został ewakuowany do Skalbmierza, a następnie do Kowala. W połowie października wrócił do Świętochłowic, jednak nie został przyjęty do pracy na poczcie. W czasie okupacji otwarcie utożsamiał się z Polską i zadeklarował przynależność polską. Przez to cała jego rodzina nie została wpisana na Volksliste.
Po wojnie ponownie podjął pracę w Poczcie Polskiej, tym razem w Toszku. W 1951 objął urząd naczelnika Poczty Polskiej w Świętochłowicach, jednak za odmowę współpracy z UB został zdymisjonowany w maju 1963.
W 1945 wstąpił do Związku Weteranów Powstań Śląskich, a w 1953 został członkiem ZBoWiD-u, w którym od 1967 był rzecznikiem Sądu Koleżeńskiego.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1970); Śląski Krzyż Powstańczy (1956); Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1976); Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984); Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 (1929).