Edward Cebula
Biografia
Edward Cebula urodził się 22 marca 1917 roku w Świętochłowicach i był polskim piłkarzem oraz trenerem.
Występował w Śląsku Świętochłowice do 1948 roku, a następnie w Ruchu Chorzów, z którym dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski jako piłkarz (1951, 1952). Tytuł z 1951 roku był przyznany przez Związek Piłkarski za wygraną ligę, a nie za zdobycie Pucharu Polski.
W 1942 roku, jako Ślązak, został przymusowo wcielony do Wehrmachtu.
Po wojnie kontynuował karierę – w 1948 zagrał przeciwko Czechosłowacji, a w 1952 przeciw Bułgarii i Węgrom. W 1952 roku brał udział w igrzyskach olimpijskich w Helsinkach; wystąpił w wygranym meczu z Francją, a z Duńczykami nie zagrał, gdyż Polska odpadła po porażce 0:2.
Grał w Śląsku Świętochłowice do 1948 roku i w Ruchu Chorzów; z Ruchem zdobył mistrzostwo Polski jako piłkarz (1951, 1952). W 1952 roku prowadził zespół jako grający trener, co stanowi jedyny do tej pORY przypadek mistrzostwa Polski zdobytego przez trenera-piłkarza.
Jako trener Ruchu Chorzów zdobył mistrzostwo Polski w 1953; w 1960 prowadził zespół w sezonie mistrzowskim w czasie przerwy pracy dwóch trenerów-węgrów.
Ponadto dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski jako trener Górnika Zabrze (1963 i 1964), wprowadzając do zespołu m.in. Włodzimierza Lubańskiego; po tym sezonie pracy kontynuował z pomocą Ferenca Farsanga.
Jako jeden z trenerów reprezentacji Polski (wraz z T. Forysiem) przyczynił się do legendarnego zwycięstwa 2:1 nad ZSRR na Stadionie Śląskim w Chorzowie w 1957 roku.
W 1995 roku otrzymał tytuł honorowego członka PZPN-u.