Franciszek Teofil Borys
Biografia
Franciszek Teofil Borys urodził się 1 października 1877 roku w Świętochłowicach. Był górnośląskim pisarzem, poetą epikiem, twórcą sztuk teatralnych, dziennikarzem, działaczem narodowym i społecznym.
Po ukończeniu szkoły ludowej pracował w świętochłowickiej kopalni Deutschland (później Polska). Z młodzieńczą pasją do nauki w wieku 18 lat wyjechał do Włoch, gdzie w salezjańskim zakładzie w Turynie zdobywał wiedzę, opanował język niemiecki, częściowo łacinę i nauczył się prawa.
Po powrocie do Polski w 1899 prowadził w Królewskiej Hucie (dzisiaj Chorzów) zakład fotograficzny i pracował dla Katolika, prowadząc dział porad prawnych. Z powodu trudności finansowych zakład zamknął, porzucił redakcję Katolika i przeniósł się do Milowic w zaborze rosyjskim, gdzie podjął pracę jako podsztygar w kopalni Saturn. Wkrótce został wydalony z powrotem do Prus. Tam podjął pracę w Gazecie Katolickiej, w której m.in. opublikował w 1904 roku najważniejszy ze swoich utworów – Dzielny ludek.
Podczas I wojny światowej powołany do armii pruskiej trafił na front francuski, gdzie zginął za obcą sprawę pod Comines. Wincenty Ogrodziński napisał, że Borys był talentem zmarnowanym, który dojrzewał w Dzielnym ludku, a jego epizodyczna rola w piśmiennictwie śląskim miała swoje zakończenie.
Ważniejsze utwory: Chorzowianie (1899), Dzielny ludek (1904), Zakochany Żyd, Amerykanin.