Krzysztof Karwat
Biografia
Krzysztof Karwat urodził się 19 kwietnia 1958 roku w Świętochłowicach.
Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Chorzowie (1977) oraz kulturoznawstwo ze specjalnością teatrologiczną na Uniwersytecie Śląskim (1981); doktor nauk humanistycznych (2012).
W czasach studenckich był animatorem życia artystycznego na Górnym Śląsku, m.in. współorganizował ogólnopolskie meetingi poetyckie w Regionalnym Ośrodku Studenckim Kocynder w Chorzowie. Debiutował w almanachu studenckie grupy i kluby poetyckie (1979).
Dziennikarz Redakcji Widowisk Teatralnych Telewizji Katowice (1981–1982), nauczyciel języka polskiego w stanie wojennym. Etatowy krytyk i publicysta katowickich gazet i czasopism: obu edycji tygodnika Tak i Nie, kwartalnika Tak i Nie – Śląsk, Dziennika Śląskiego, Dziennika Zachodniego (1985–2004). Kierownik literacki Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach (1988–1991), kierownik działu kultury miesięcznika Śląsk (1995–2010). Był wykładowcą Wyższej Szkoły Umiejętności Społecznych w Poznaniu, Wydziału Zamiejściowego w Katowicach (2006–2011).
Konsultant programowy Teatru Rozrywki w Chorzowie od 2005, członek Rady Redakcyjnej kwartalnika Fabryka Silesia od 2012. Publikował artykuły, eseje, reportaże i recenzje w licznych tytułach, m.in. Tygodniku Powszechnym, Kulturze paryskiej i Gazecie Wyborczej; publikacje w Niemczech, Czechach, Rumunii i na Węgrzech oraz w zbiorowych księgach.
Opracował krytyczną edycję dzieł Stanisława Bieniasza: Stary portfel i inne utwory dramatyczne (2003) oraz Górny Śląsk – świat najmniejszy. Szkice – publicystyka – proza (2004). Współautor (z Wojciechem Sarnowiczem) filmów dokumentalnych Końca wojny nie było (1999) i Śląsk według Bieniasza (2011). W Teatrze Rozrywki stworzył cykl paneli dyskusyjnych, spotkań autorskich i debat historycznych pod hasłem Górny Śląsk – świat najmniejszy (od 2005). Mieszka w Bytomiu.
W dorobku ma także publikacje w licznych pismach krajowych i zagranicznych oraz w licznych tomach zbiorowych. Wydał m.in. powtórkę z polskiego (1986), Dowód osobisty (1990), Ten przeklęty Śląsk (1996), Jak hanys z gorolem. Rozważania o Górnym Śląsku (1999), Ślad (2001), Marcel Kochańczyk. 17 lat z Teatrem Rozrywki (2010), Stanisław Bieniasz. Śląski los (2011), Stąd do Broadwayu. Historia Teatru Rozrywki (2011).
Współtworzył filmy dokumentalne Końca wojny nie było (1999) i Śląsk według Bieniasza (2011). Jego prace były podstawą licznych monografii i opracowań dotyczących teatru i kultury Górnego Śląska.